Stukje fietsen

12 mei 2012: WRB 400 km Morkhoven

Daar stond ik dan, om 01.30hr ‘s-nachts de auto in te laden om naar Morkhoven te vertrekken voor een BRM rit van 400km. Na 1,5 uur kwam ik aan bij de sportzaal die organisator Jan Geerts juist had geopend. Koffie en koek stonden klaar en er verzamelden zich zo’n 20 man voor de start om 04.00hr ‘s-ochtends.

Het eerste uur reden we in het donker, de regen en de kou, het was slechts 7°C. Ik kon goed merken dat er ervaren randonneurs in de groep zaten, zij hielden het tempo goed onder controle en de groep bleef dan ook vrijwel de hele dag bij elkaar.

De regen stopte, de zon kwam op, de temperatuur steeg en we werden overal welkom geheten door fluitende vogels en mooie natuur. Na zo´n 50km voelde ik langzaam aan steeds meer de hobbels in de weg…het zal toch niet? Ik keek naar de achterband maar al rijdend is dat eigenlijk moeilijk te beoordelen, ik hoopte er maar het beste van. Ongeveer 15km verder was de band toch echt te zacht geworden om door te rijden, ik liet de groep gaan om de band te herstellen. Met een beetje doorrijden kwam ik toch tegelijkertijd met de groep aan bij de eerste controle in Den Bosch op 100km.

Na de appelflappen en de cola’s gingen we op pad naar Nijmegen, 70km verder. Op de dijken langs de Waal, een stukje wat ik dit jaar al eerder gereden had bij de 300km vanuit Twisteden. De Belgische collega’s kregen het, ondanks de bij vlagen sterke tegenwind, af en toe op hun heupen en voerden dan het tempo flink op.

In Nijmegen werden we uiterst vriendelijk ontvangen in een uitspanning naast de oude stadsmuren in het Hunnerpark en al snel vertrokken we naar de 3e controle: Alpen, Duitsland. Nog steeds volgden we de dijk langs de Waal, die in Duitsland ineens de Rhein als naam kreeg. Net voor Kalkar, waar de oude kerncentrale is omgetoverd in een speelparadijs, sloeg ik met fiets en al over de kop. Gelukkig geen verwondingen, mijn fiets leek op het eerste gezicht de klap aardig overleefd te hebben maar bij nadere inspectie bleek dat het zadel aan zijn laatste rit bezig was. De voorband was ook lek, het tweede lek voor mij vandaag.

Rustig aan gingen we verder richting Alpen. Mijn rechterbil zat zo’n 5cm lager dan de linkerbil voor de resterende rit van 150km. De Belgische collega’s kwamen stuk voor stuk vragen of ik dat wel in de gaten had. Tja..je weet maar nooit met die zuinige Ollanders zullen ze gedacht hebben?

Eenmaal in Alpen gingen we op zoek naar de brandweerkazerne, maar het bleek dat we in het stadhuis (Rathaus) moesten zijn. De fietsen mochten in de centrale hal en we werden welkom geheten door de loco-burgemeester. Niet veel later zaten
we in onze fietskledij in de heuse raadszaal. Er werd eten en drinken (zelfs bier) aangeboden aan hen die wilden en de loco-burgemeester vertelde ons over Alpen en de zusterband die deze gemeente heeft met Herentals.

Vanuit Alpen was het 90km richting de controle in Weert. Tot Alpen reden we nog met de gehele groep van 20 man, maar nu viel de groep toch uit elkaar. Ik bleef bij Mic (de Belg met de moustache, tevens randonneur van het jaar in België), Bart de roeifietser en enkele anderen in het voorste groepje. Het zadel begon me wel iets te irriteren, elke hobbel probeerde ik te vermijden omdat ik bang was dat deze zou afbreken.
In Weert hielden we een korte korte stop bij café de Sluis.

Vanaf Weert bleek de route continu langs het kanaal te lopen, door de mooie Kempen. Met een snelheid van 28km/hr maakten we snel de nodige meters waardoor we in de schemering aankwamen bij de finish: café De Snelle Duif in Morkhoven.

De vrouw van organisator Jan had de sportzaal weer geopend zodat we een warme douche konden nemen en in het café stond een pint en wat te eten voor ons klaar.

Al met al een leuke en mooie rit waarbij maar een uur in het donker werd gereden. De route door België en Nederland was puur fietsplezier, de kwade in het stel was Duitsland waar toch behoorlijk wat Strassenschade aanwezig was.

7 april 2012: WRB 200 km Zoetermeer

Ondanks de voorspelde kou en nattigheid stelden 33 mannen en vrouwen zich in de vroege ochtend op aan de start van de 200km vanuit Zoetermeer. Leo en Guus waren zichtbaar in hun nopjes met deze hoge opkomst. Om stipt 08.00hr werd er gestart.

Langs de Vliet kregen we een regenbui over ons heen die gelukkig de enige van de dag bleek te zijn, het is jammer dat er nog steeds mensen zijn die zonder spatbordjes rijden om zichzelf en anderen droog te houden. Nabij Leiden bleek de route te zijn versperd door sloopwerken van de A4. JP was er stellig van overtuigd dat de hekwerken niet voor ons bedoeld waren wat tot effect had dat hij en ik als enigen over de bouwplaats en door een weiland kluunden.

Net voor Alphen a/d Rijn werden we ingehaald door een uitgedund groepje en konden we schuilen achter enkele brede ruggen. Helaas was dit voor korte duur, dit groepje reed erg rommelig en ging in Alphen a/d Rijn rechtdoor waar de route naar rechts ging. Ik reed met routinier Peter B. kop over kop langs het mooie riviertje de Meije, Peter had duidelijk wat meer energie in de benen.

Bij Woerdense Verlaat was de ‘geheime’ controle, vanwaar ik vertrok met de groep die even na mij arriveerde. Deze groep reed echter nog rommeliger dan voorheen, na enkele kilometers was de groep al uit elkaar gespat. Vanaf Wilnis reed ik alleen, waarbij ik net voor Vinkeveen een lekke band kreeg. Iedereen stoof mij voorbij, JP vroeg in het voorbijgaan nog heel collegiaal of alles OK was.

Zo´n 10km verder, net na Baambrugge, hoorde ik weer een sissend geluid, ik hoopte nog dat het een tegemoetkomende brommer was maar helaas was het mijn achterband. Ditmaal passeerden Guus, Bjorn en Jukka mij. Al snel had ik ze bijgehaald en bleef ik bij hun tot aan ´t Bluk in Hilversum. Het was voor Jukka de allereerste keer dat hij een dergelijke afstand reed, chapeau voor dit TVZM’77 lid!

Bij ´t Bluk besloot ik om gelijk door te rijden om op tijd thuis te zijn voor de regen en/of koude echt zou toeslaan. Ik kon meerijden met Leonie, Johan en nog iemand. Leonie vertelde dat ze volgende week naar de VS gaat om daar ´even´ een charity ride te rijden, voor het goede doel samen met 3.000 andere fietsers. Eenmaal bij Hekendorp aangekomen kwam ik Ben tegen, we waren beiden verbaasd dat we elkaar troffen. Ik dacht dat hij enorm snel had gereden, hij dacht dat ik al bij de finish zou zijn.

Samen reden we op tot aan Zoetermeer, het randonneurgevoel kwam weer boven. In een opperbeste stemming hielpen we elkaar door de wind, vooral door de Reeuwijkse Plassen en het stuk langs de Gouwe richting Boskoop. De laatste kilometers bleek dat Peter B. slechts op een paar honderd meter voor ons reed, toch presteerde hij het om enkele minuten na ons te finishen zonder dat wij hem hadden ingehaald. Zo blijkt maar weer dat je nooit zeker weet waar iemand zich in het veld bevindt.

In Zoetermeer werden we opgewacht door Leo en de vriendelijke heer en dame achter de bar. Gerrit had een eigen variant van de Heksenwaag gereden en was al bezig met de hersteltraining.

PS. JP die zo collegiaal vroeg of alles OK was heeft later ook twee lekke banden gekregen en was tot overmaat van ramp ook nog eens zijn fietspomp van huis vergeten.

PS2. De naamgeving van deze tocht is afgeleid van de Heksenwaag te Oudewater, tegenwoordig kan je hier zonder gevaar voor eigen leven aanschouwen hoe het er in het verleden aan toeging.

31 maart 2012: WRB 300 km Twisteden

Dit jaar was de 300km van ARA Niederrhein een route die relatief vroeg in het jaar gehouden wordt. Het voordeel is dat je goed opschiet met het behalen van alle vier de brevetten voor de superrandonneursmedaille, het nadeel is dat er nog niet veel kilometers in de benen zitten voor dit jaar. In totaal verschenen er dit keer 83 randonneurs aan de start, iets wat je niet bij elk brevet ziet!

Zaterdag ben ik vroeg in de ochtend naar Twisteden gereden voor de start van 09.00hr. Een mooi tijdstip om mensen die van ver moeten komen ruim de gelegenheid te geven tijdig aanwezig te zijn. Des te vreemder was het dat we om 08.55hr ons toch wel begonnen af te vragen waar Venloënaar Jos V. nou bleef? Venlo ligt namelijk slechts op 25km afstand van Twisteden.

Gelukkig presteerde Jos het om nog tijdens de speech met een rood hoofd aan te komen rijden. Hij had zich verslapen was het excuus. Ben en ik hadden natuurlijk even gewacht op onze Fleche kapitein, naast het leuke gezelschap konden we zijn krachten immers goed gebruiken bij de eerste 150km met de wind vol in ons gezicht, richting Elburg. Het gevolg was wel dat iedereen al lang en breed vertrokken was toen wij met de eerste meters aanvingen.

Naast de wind viel de temperatuur die ochtend erg laag uit, rond de 8 graden. Sommige fietsers waren daar duidelijk beter op voorbereid dan anderen.

Na zo’n 60km wilde Jos al aan de koffie, iets wat de anderen wel erg vroeg vonden. Nu wilde het geval dat Jos in alle consternatie zijn proviand vergeten was, maar dat pas veel later meedeelde, achteraf was zijn behoefte aan koffie dus wel verklaarbaar. We konden een flink stuk meerijden met de groep van de Duitse randonneur Peter Zinner, die onverstoorbaar op kop bleef rijden.

De eerste koffiepauze werd uiteindelijk gehouden in Elspeet (na 118 km), op een bijzondere manier. Jos gooide namelijk zonder te overleggen alle ankers uit bij het zien van een koffietent, niet zo gek als je puur op vetverbranding al zo´n 150km hebt gereden.

We lieten ons het (koude) appelgebak goed smaken en warmden weer langzaam op. Buiten was het een toeristendrukte van belang en af en toe zagen we collega´s langsrijden. Inmiddels voelde ik mijn benen al wat zwaar worden, had ik dan toch te zwaar aangezet met deze wind?

Na de koffiepauze zou het nog 23km zijn tot aan Elburg waar we eindelijk richting het Westen konden draaien, een stralende 40km langs het Veluwemeer lag in het verschiet. Voor we onze rit vervolgden spraken we af dat de volgende pauze tegen 20.00hr zou zijn zodat we optimaal konden profiteren van het daglicht.

Vanaf Elburg liet de wind ons inderdaad meer met rust, de benen konden zichzelf weer een beetje vermannen. Vanaf Nijkerk ging het zuidwaarts richting Barneveld, Veenendaal en Rhenen. Jos leek helemaal opgebloeid van het appelgebak, we hadden soms moeite om hem bij te houden. De route liep helaas soms door stedelijk gebied met veel (rode) verkeerslichten.

Langs de Waal, in Andelst, vonden we snackbar annex café “Allo Allo Café René” de flinke uitsmijters smaakten voortreffelijk! René was trouwens niet aanwezig.

De laatste 85km was de fut er wel uit. De gesprekstof was op en de temperatuur daalde tot 5 graden, we waren dan ook erg blij om rond 23.45 (totale afstand 320km) weer in Twisteden te zijn alwaar Moni ons opwachtte met de beroemde Goulash soep met brood.

Duitstalige verslagen zijn hier na te lezen:

• velomobilforum.de
• DJK SW Twisteden

3 maart 2012: WRB 200km Twisteden

Lang heb ik in dubio gezeten wat de titel van dit stukje moest worden. Tijdens de rit dacht ik aan ‘Zo slap als een dweil’, wat treffend mijn lichamelijke staat zou beschrijven. Eenmaal thuis gekomen vond ik bovenstaande titel beter erbij passen.

Wat ik namelijk de afgelopen zes(!) maanden teveel heb gedaan is eten, snoepen etc. zonder verdere sportieve activiteiten. Een winterslaap die zijn weerga niet kent en waarvan ik de effecten vandaag gelijk mocht meemaken.

Op 18 mei zal ik in teamverband de Fleche Duitsland gaan rijden, ons team genaamd ´De Vliegende Hollander’ bestaat uit captain Jos, Ben, Jo, Herman en mijzelf. In het kader van teambuilding was geopperd om samen het 200km brevet vanuit Twisteden te rijden, een plaatsje zo´n 25km van Venlo. Michael en Moni van ARA Niederrhein hadden deze georganiseerd.

Bij de start was ik nog redelijk optimistisch gestemd, de reis naar Twisteden was voorspoedig verlopen en de ontvangst was op zijn Duits: allerhartelijkst met koffie en koeken. Het grote gezelschap randonneurs was in opperbeste stemming, het weer zag er voor deze tijd van het jaar prima uit en ik had Jos en Ben al gauw gevonden. De andere teamleden waren helaas verhinderd.

Na de start vlogen we dan ook weg. Nog geen 25km later had ik een lekke voorband, er lagen ook wel veel steentjes op de weg.

Jos en Ben waren zo vriendelijk mij te helpen en al gauw reden we verder. Nog geen 7 km verder, in Sevenum werd ik opgeschrikt door een harde knal, de voorband was weer plat. Van de drie reservebanden waar ik mee was gestart waren er nu al twee verbruikt.

Eenmaal weer op weg zag ik na 400 meter een vreemde puist op mijn voorband, de binnenband had zich door een gat in de buitenband naar buiten gewurmd. Geen wonder dat ik nu al 2x lek had gereden. Jos en Ben waren helaas al te ver weg om mij te horen, dus ging ik maar op zoek naar een fietsenmaker voor een nieuwe buitenband. De beste man was snel gevonden, hij keek wel wat meewarrig naar mijn racefiets met naafdynamo en koplamp. Ik probeerde hem uit te leggen wat randonneuren inhoudt maar of hij het begrepen heeft?

Vanaf Sevenum naar de 1e controle in Thorn was het zo’n 40km met grotendeels wind tegen. Helaas vond ik geen fietsers om samen mee op te rijden. Om mijn tijdsverlies goed te maken wilde ik toch wat haast maken. Hierdoor blies ik mezelf aardig op. Bij de controle aangekomen hadden Ben en Jos gelukkig even op mij gewacht, ook was Tom van M. aangeschoven om een stukje met ons mee te rijden.

Vanaf Thorn naar controle Cuijk was het 80 km, grotendeels wind mee, met lange rechte wegen langs kanalen en landerijen. Tom bleek zijn conditie wel te hebben behouden tijdens de winter, samen met Jos dieselde hij hard vooruit waarbij ik er maar achteraan bungelde.

Tom verliet ons bij Someren, we gingen nu met zijn vijven verder omdat we onderweg nog een ‘Duitse Belg’ en een normale Belg hadden opgepikt.

De controle in Cuijk bestond uit pannenkoekenhuis De Zeven Dwergen. Jan, ditmaal op de normale racefiets, merkte op dat ik er wat bleek uit zag. Dat was ook precies hoe ik me voelde, helemaal op. Het was gelukkig goed toeven voor de liefhebbers van pannenkoeken en sneeuwwitjes in dit restaurant. De pannenkoek met spek en ham (oftewel Schinken pfannkuche) stond al gauw voor mij op tafel en smaakte prima.

Omdat we er iets langer zaten verzamelden zich ook steeds meer rijders, waardoor we de laatste 40km in een wat grotere groep konden rijden. De pannenkoek en rust hadden mij goed gedaan, het laatste deel ging stukken beter. In het donker kwamen we uiteindelijk bij de finish aan waar Moni ons voorzag van haar beroemde Goulash soep.

Al met al dus met de hakken over de sloot het brevet uitgereden, zonder de kopmannen die mij uit de wind hielden had het heel anders af kunnen lopen. Dat wordt dus nog even flink oefenen…

Afgelopen zomer, het is alweer een poosje geleden, heb ik een brevet van 1000km gereden in Denemarken en Zweden. Dit was een goed verzorgde tocht die in groepsverband werd gereden.

Gezelligheid voorop dus en ook nog eens elke avond een gespreid bedje en heerlijk diner in een herberg. Dus rustig aan, genieten van het landschap en toch binnen een kleine 65 uur terug te zijn.

Het enige wat nog ontbrak waren de brevetkaart en medaille van deze tocht.

Mijn foto´s van deze tocht zijn op Picasa te bekijken.